ARTYKUŁY I ROZMOWY

Rubryka zawiera wybrane artykuły opublikowane 
w naszym czasopiśmie
w latach 1998-2006

Rozmowa z Helgą Stevens -
prezes Europejskiej Unii Głuchych.

Chodzi o to, by sytuacja głuchych nie była gorsza niż słyszących, by głusi i słyszący byli sobie równi. Jak to osiągnąć? Szanując osoby głuche, w tym uznając ich prawo do języka migowego i sam język migowy. Treść rozmowy
 

Rozmowa z Bohdanem Głuszczakiem -
twórcą Panomimy Olsztyńskiej. 

Dlaczego Niemen pisał 15 lat muzykę dla głuchych? Ponieważ uważał, że głusi jego muzykę szanują, a słyszący nie. Na mój jubileusz Niemen napisał muzykę tak, żeby głusi mogli ją usłyszeć. Kiedy skończył grać głusi pierwsi bili mu brawo.

Treść rozmowy
 

Badać język migowy to rzecz frapująca... Małgorzata Woźniakowska rozmawia z uczestnikami obozu językowego zorganizowanego w Łebie w lipcu 2001 roku przez Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.
Treść rozmowy

Niesłyszącemu dziecku jest niezwykle trudno utożsamiać się z otoczeniem posługującym się innym, niezrozumiałym dla dziecka językiem. Widząc rozmowy słyszących, w których nie może brać udziału, niezwykle silnie odczuwa swoją inność i samotność. Dopiero w otoczeniu innych dzieci głuchych zaczyna normalnie funkcjonować. Wystarczy pobieżna nawet obserwacja, by zauważyć, że poziom integracji wewnątrz klasy dzieci głuchych w szkole dla dzieci głuchych i dzieci słyszących w szkole dla dzieci słyszących jest podobny i stwarza identyczne warunki kształtowania tożsamości... 
Bogdan Szczepankowski - Dwa światy niesłyszących (1998)

Prof. Marek Świdziński: Jako językoznawca odrzucam jakąkolwiek klasyfikację języków na lepsze i gorsze. W szczególności jestem negatywnie nastawiony do prób deprecjonowania języków przez określanie ich mianem prymitywnych. Wszystkie języki naturalne są bardzo skomplikowane. Niemożliwe jest, żeby język migowy, jako naturalny, był mniej skomplikowany. Istotnie, słownictwo języka migowego jest uboższe od słownictwa języków fonicznych. Ale i to nie świadczy o prymitywności tego języka. Zauważmy, ze przeciętny użytkownik języka wykorzystuje kilka tysięcy słów, czyli tyle, ile odnotowano już w słownikach języka migowego...  Język migowy na uniwersytecie - rozmowa z Markiem Świdzińskim i Małgorzatą Czajkowską-Kisil (1998)

Prof. Tadeusz Gałkowski: W świecie z jednej strony wzmacnia się środowisko głuchych z kulturową głuchotą, dochodzi ono do głosu i swoją tożsamość grupową mocno zaznacza, z drugiej zaś strony jest środowisko medyczne, które dzięki postępowi elektroniki, otochirurgii, psychoakustyki dokonuje wręcz cudów w zakresie protetyki i wczesnego wykrywania wad słuchu... Rozmowa z profesorem Tadeuszem Gałkowskim, przewodniczącym Rady Naukowej przy ZG PZG  (1999)

Prof. Bogdan Szczepankowski: Działania na rzecz osób niepełnosprawnych powinny polegać na dawaniu, jak to się popularnie mówi, raczej „wędki” niż „ryby”. Innymi słowy, chodzi o stwarzanie warunków do podejmowania przez osoby niesłyszące takiej samej działalności, jaką mogą prowadzić osoby pełnosprawne. Środki winny być więc przeznaczane na cele, które przyczyniają się do wyrównywania szans osób niepełnosprawnych. .. "O barierach w komunikowaniu się i wyrównywaniu szans osób niesłyszących" - Rozmowa z Bogdanem Szczepankowskim (1999)

Józef Hendzel: W ramach Związku dorośli niesłyszący winni korzystać z tych form działalności kulturalnej, artystycznej, oświatowej, edukacyjnej, turystycznej, towarzyskiej itp., niedostępnych im na co dzień poza Związkiem. Nadto Związek winien być podmiotem wyrażającym opinie, żądania, postulaty środowiska i ludzi niesłyszących w ich sprawach. Związek zatem winien działać w węższym zakresie niż dotąd, adekwatnie do posiadanych środków finansowych. Nie powinien zatem być monopolistą w zakresie wykonywania zadań, których nie jest w stanie wykonać. Dziś Związek często jest źle oceniany, bo nie działa tak i w takim zakresie jak dawniej. Odium złej oceny wynika z nieświadomości oceniających, że oto dziś Związek nie ma takich możliwości finansowych, jakie miał nie tak dawno... "Lepiej być razem" - Rozmowa z Józefem Hendzlem (1999)

Osoby niesłyszące stanowią małą część społeczeństwa. Otoczone są ludźmi słyszącymi. Jaki mają do nich stosunek, jak ich oceniają? W przytoczonych niżej wypowiedziach ludzi z wadą słuchu w różnym wieku można zaobserwować pewne spostrzeżenia, które się często powtarzają. Przede wszystkim, ludzie niesłyszący chcieliby w społeczeństwie funkcjonować normalnie, na równi z osobami słyszącymi. Nie czują się inni, nie odczuwają swojego kalectwa. Nie chcą być uznawani za gorszy gatunek ludzi. W stosunku do nowych osób przyjmują postawę obronną. Nie wiedzą, jak zostaną przyjęci. Obawiają się niechęci, odrzucenia, wyśmiania. Nadmierna ciekawość ludzi słyszących jest niekiedy męcząca i żenująca, jak np. żądanie demonstracji aparatu słuchowego... Kaja Maciejska-Roczan - "Osoby słyszące i my"  (1999)

Świat ciszy nie jest idealny, lecz, jak można się przekonać, jest równie ciekawy i bogaty, co ten drugi świat. Byłby z pewnością piękniejszy, gdyby w tym drugim świecie (też nie idealnym) było trochę więcej tolerancji. Prawda? Ale nikt nie ma ambicji, by nawracać ludzką naturę w tym kierunku. Za to już od dawna uczeni (i nie tylko oni) starają się stworzyć człowieka doskonałego: odpornego na wszelkie choroby, starzenie się i zagrożenia cywilizacyjne. Podobno natura nas tak zaprogramowała, abyśmy dożywali w zdrowiu 120 lat, ale że działamy wbrew niej, zabijamy się dużo wcześniej. To znaczy, zabijają nas m.in. choroby. Czy głuchota też jest chorobą? Czy można ją wyleczyć? Czy umiera się od niej? ... Lucyna Długołęcka - Dlaczego przeciw? Głos w sprawie badań genetycznych (2000)